தமிழோவியம் (http://www.tamiloviam.com)
தொடர் : புத்தம் சரணம் கச்சாமி [பாகம் : 5]
- பாஸ்டன் பாலாஜி

"பவுத்தம் இறப்புக்குப் பின் ஏதும் இருப்பதாகக் கருதவில்லை. அந்தச் சிந்தனை வீண் என்பது எங்கள் முடிவு. பவுத்தம் வாழ்க்கையைக் குறித்துப் பேசுகிற ஒரு தத்துவம். கடவுளோடும் ஆன்மாவோடும் இதற்குத் தொடர்பில்லை. மரணத்துக்குப் பிறகான வாழ்க்கை குறித்து தம்மத்துக்கு உறவில்லை.  புத்த தர்மத்தின் மையம், மனிதன் தான். மனிதன் என்றால் மானிட வாழ்வு. சீரான, சிறப்பான வாழ்வு. ஒழுக்கத்தின் மீது கட்டப்பட்ட நியதிமிக்க வாழ்வு. பிறப்பையும் இறப்பையும் இரு எல்லைக்கோடுகளாக நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள். நாங்கள் இடைப்பட்ட வாழ்க்கையை மட்டுமே பார்க்கிறோம். அதன் விவரிப்புக்கு அப்பாற்பட்ட எழிலைப் பார்க்கிறோம். வாழ்வில் எதிர்ப்படும் அத்தனை துன்பங்களிலிருந்து விடுதலை. இதுதான் தம்மத்தின் பாதை. அறிய முடியாத, அறியவேண்டாத மரணத்தைக் குறித்தும் ன்மாவைக்குறித்தும் சிந்திப்பதைக்காட்டிலும் பிரத்தியட்சமான வாழ்க்கைக்கு இன்னும் கொஞ்சம் அர்த்தம் கூட்டலாம் அல்லவா? புரிந்துகொள்ளுங்கள். பிரத்தியட்சம் தான் சரியான அறிதல் முறை." அலகில்லா விளையாட்டு  - பா ராகவன்

இந்தக் காலத்தில் நண்பர்களிடையே பேராதரவு பெற்ற பெயராக இருப்பது 'சித்தார்த்'. இரண்டாயிரத்து சொச்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இந்தப் பெயர் குழந்தைக்கு சூட்டப் பெற்றிருக்கிறது. கிறித்துவுக்கு முன் 563-ஆம் ஆண்டில் சித்தார்த்த கௌதமர் பிறந்திருக்கிறார்.

இமாலயம் இந்தியாவில் வியாபித்திருந்தாலும், உயரமான எவரெஸ்ட் நேபாளத்தில்தான் இருக்கிறது. புத்தர் அவதரித்த கபிலவஸ்து நகரமும் நேபாளத்தில்தான் இருந்திருக்கிறது. ஆனால், லும்பினியும் கபிலவஸ்துவும் தற்கால ஒரிஸ்ஸாவில் இருந்ததாகவும் சிலர் சொல்கிறார்கள். அசோகரின் காலம் வரை புத்தரின் பிறப்பை எவரும் ஆவணப்படுத்தவில்லை.

ஹ¥ன் சாங் (Hiuen Tsiang) போன்றவர்கள் புத்தரின் வரலாறை ஆராய வந்தபோது கலிங்கத்தில் சைவர்களின் கை மேலோங்கி இருந்தது. 'புத்தர் இங்குதானே பிறந்தார்? புத்த ஜென்ம பூமியில் கோவிலை இடித்து விட்டு புத்த விஹாரம் நான் அமைக்கவா?' என்று ஹ¥ன் சாங் கேட்டிருந்தால், பயணக் குறிப்புகளை எழுதி முடித்திருக்க மாட்டார்.

இந்தியாவின் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி நிலையம் (Archeological Survey of India) வெளியிட்ட நூலின் படி 'கபில' முனி ஸ்தாபித்த கபிலேஸ்வர லிங்கத்தை, புத்தரின் தந்தையார் ஆராதித்திருக்கிறார். கபிலேஸ்வர் கோவிலில் அர்ச்சர்களாக இருக்கக் கூடியவர்களாக, கௌண்டின்ய கோத்திரத்தில் பிறந்த பார்ப்பனர்கள் இருந்தார்கள். புத்தரின் முக்திக்குப் பிறகு, இந்தப் பகுதியில் வசித்த  'மல்லையா'க்கள், கௌதமரின் நினைவாக ஸ்தூபியை எழுப்பினார்கள். ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் ஸ்தூபி அழிக்கப்பட்டு, சிவன் கோவிலாக மாறியுள்ளது. முன்பு அர்ச்சகர்களாக இருந்த சாக்கியர்கள், மடப்பள்ளியில் சமையற்காரர்களாகிறார்கள்.

புத்தரின் சொற்பொழிவுகள் பாலி மொழியில் இருக்கிறது. ஒரிஸ்ஸாவில் அப்போது பாலி மொழிதான் உபயோகத்தில் இருந்திருக்கிறது. ஆறாவது நூற்றாண்டு வரை நேபாளத்தில் பௌத்தம் பரவ ஆரம்பிக்கவில்லை. என்றாலும், பாடலிபுத்ரம், உருவேலா போன்ற புத்தருக்கு நெருக்கமான இடமாக நேபாளத்தின் கபிலவஸ்து அமைந்திருக்கிறது. சென்னை அசோக் நகரில் இருக்கும் 'அசோக் பில்லர்' போல் அங்கும் தொன்மையான தம்ம சக்கரத்தை நிறுவியுள்ளனர்.

(நேபாளத்திலோ ஒரிஸ்ஸாவிலோ இருக்கும்) கபிலவஸ்து நகரத்தின் பணக்கார ஜமீந்தார் சிம்மஹணு. கலிங்க ராஜாங்கத்துக்கு கப்பம் கட்டும் பகுதியாக கபிலவஸ்து இருந்தது. சிம்மஹணுவுக்கு பெரிய குடும்பம். சுத்தோதனர், சுல்லோதனர், தோதோதனர், அமிதோதனர், மிதோதனர் என்று பஞ்ச பாண்டவர்கள் போல் ஐந்து ஆண்கள். இரண்டு பெண்கள்: அமிதை மற்றும் பிரமிதை.

சிம்மஹணுவின் காலத்திற்குப் பிறகு சுத்தோதனர் கையில் குட்டி ராஜங்கம் வருகிறது. அரசகுல தாராளப்படி இவருக்கு இரு மனைவிகள். முதல் மனைவியான மஹாமாயா தேவிக்கு சித்தார்த்தன் பிறக்கிறார்.

இரண்டாவது இளைய மனைவி பிரஜாபதி கௌதமிக்கு (தமிழ் ஹீரோயின்களுக்கு நல்ல பெயராகத்தான் சூட்டுகிறார்கள்) நந்தனும் நந்தையும் மகன் மற்றும் மகள்.

யேசு அவதரிப்பதற்கு முன் அறிவிப்புகள் வந்திருக்கிறது. கண்ணன் பிறப்பதற்கு முன் எச்சரிக்கைகள் போயிருக்கிறது. புத்தர் கருத்தரிப்பதற்கு முன்னும் பிறப்பின் போதும் பல்வேறு அற்புதங்களும் நிகழ்வுகளும் நடந்ததாக புராணங்கள் விவரித்திருக்கிறது.

புத்தமொழி

பௌத்தத்தில் பெருந்தன்மைக்கு ஏன் முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது?

பெருந்தன்மை என்பதன் மூலம் புத்தர் என்ன சொல்ல வருகிறார்? நாம் தாராள மனம் கொண்டிருப்பதால் அடுத்தவருக்கு என்ன நன்மை? நமக்கு அதனால் என்ன லாபம்? தயாள குணத்துடன் விளங்குவதற்கு ஏன் முயற்சிக்க வேண்டும்? நாம் ஒன்றும் முற்றும் துறந்த துறவி இல்லையே.

நம்மை விட வசதி குறைந்தவர்களுக்கு ஈகை செய்வது மட்டும் பெருந்தன்மை ஆகாது. அது ஒருவிதமான மனநிலை. கையில் தம்பிடி இல்லாதபோதும் உள்ளத்தில் தாராளமாக பரோபகார நினைவுகளை நிரப்பியிருக்கலாம்.

பிறரை குறித்து காழ்ப்புணர்ச்சி கொள்கிறோம். அவர்களின் ஒவ்வொரு செய்கைக்கும் உள்ளர்த்தத்தை கற்பிக்கிறோம். சுயநலனுக்காகவே வாழ்வதாக ஐயமுறுகிறோம். நின்றால், நடந்தால், உட்கார்ந்தால் குறை கூறி விமர்சனங்களை முன் வைக்கிறோம். மற்றவர்களின் முயற்சியை ஏளனம் செய்து, குறிக்கோள்களை நாசமாக்குகிறோம். எல்லாவற்றிலும் குற்றங்களை மட்டுமே கெக்கலிக்கிறோம்.

இவற்றை நிறுத்தி வைத்து நம்மை கேட்டுக் கொள்ள வேண்டிய கேள்விகள்:

அது உண்மையா?
அது பண்பானதா?
அது தேவையா?

உண்மை என்பதற்காக உரக்க சத்தம் போட்டு பறை போடுவது தேவையற்றது. அப்படி அவசியமானதுதான் என்றாலும், நமது நோக்கங்கள் அப்பழுக்கற்றதாக இருக்கிறதா? அதை விளம்புவதால் என்ன எதிர்வினைகள் கிடைக்கப் போகிறது? யாருக்காவது உதவுமா? கேட்பவர்களையும் பேசுபவர்களையும் பாதிக்காமல் சொல்கிறோமா?

நம் தூண்டுதல்கள் தூய்மையாக இருந்தால் பிறரை நோகடிக்க மாட்டோம்

இந்த வாரப் பதிவுகளுக்குத் தொடர்புள்ள புத்தகங்கள்:

1. Buddhism: Its Essence and Development by Edward Conze

2. The Life of Buddha in Legend and History by EJ Thomas

3. Buddha: The Quest for Serenity by George N Marshall

Copyright © 2005 Tamiloviam.com - Authors